Wielkość Michałkowa, małość Nikity

W ubiegły piątek rosyjska telewizja państwowa pokazała „Katyń” Andrzeja Wajdy. W debacie po emisji filmu uczestniczył Nikita Michałkow. Reżyser ciekawy choć sinusoidalny.

Rok 1996 na ekrany polskich kin wchodzi film Spaleni Słońcem. Obraz niezwykły, uderzający z ogromną siłą w widza. Pokazujący bestialstwo totalitarnego systemu w ZSRR, który swoje ofiary początkowo nęcił by wciągnąć w swoje tryby, przemielić i wyrzucić szczątki. Film niejednorodny, nie dający jednoznacznej odpowiedz, kto zwyciężył a kto poniósł sromotną klęskę. Jednym zdaniem : Życie po prostu.

Rok 2011 na ekrany polskich kin wchodzi film Spaleni Słońcem 2. Obraz miałki i odtwórczy, uderzający tanimi efektami w widza. Pokazujący bohaterstwo człowiek radzieckiego, który pomimo przeciwności losu potrafi zawsze zwyciężyć z wrogiem, nieważne czy jest on zewnętrzny czy wewnętrzny. Film jednorodny, dający wręcz łopatologiczną odpowiedzi, kto jest dobry a kto nie. Jednym zdaniem : Hollywood po prostu.

Oto i on:

Piękny moskwollodzki kicz. Dlaczego tak piszę nie widząc całego filmu? Nie chodzi o to, że niemieckie bomby spadają wszędzie ale nie na ten jedyny barak, cud numer 1, że nie zrzuca ich z dachu podmuch, cud numer 2. Cały szkopuł tkwi w tym, że Kotow, grany przez Michałkowa, cudownie zmartwychwstaje [sic!]. Napisy po Spaleni Słońcem informują o jego zgonie, widać i w 1994 służba bezpieczeństwa była silna i je zmanipulowała bez wiedzy reżysera.

Podobno w historii ludzkości powstanie z umarłych miało miejsce raz, a drugie zmartwychwstanie to będzie koniec świata. Cóż widać jest on bliski.

Michał Okseniuk